Acryl und Tusche

In 2026 hamerde ik dit Haflingerportret op een ruit van 50×80 cm. Het bijzondere aan deze exclusieve glaskunst is dat het werk helemaal zonder kwasten of verf is gemaakt. In plaats daarvan maak ik gebruik van het gericht en gecontroleerd afbladderen van het glasoppervlak. Elk individueel lichtpuntje dat afsteekt tegen de diepzwarte achtergrond is het resultaat van een nauwkeurig Hamerslagen.

De Haflinger is veel meer dan een mooi vrijetijdspaard; het is een levend cultuurgoed van de Alpenregio's en kan terugkijken op een fascinerende geschiedenis als het "gouden paard met de witte vacht". De naam is rechtstreeks afgeleid van het Zuid-Tiroolse bergdorp Hafling in de buurt van Meran, waar het ras zijn wortels heeft. Het doelgericht fokken begon officieel in 1874 met de geboorte van de hengst "249 Folie". Deze stamvader, die het resultaat was van een kruising tussen een verfijnde Tiroolse plattelandsmerrie en een halfbloedhengst met Arabische voorouders, was de grondlegger van de lijn waarop vandaag de dag elke raszuivere Haflinger wereldwijd terug te voeren is.

Oorspronkelijk was de Haflinger geen sportieve partner, maar een onmisbare harde werker voor bergboeren. In de extreme bergen van Tirol werd hij gebruikt als een zogenaamd pakpaard om zware ladingen zoals hooi, hout of voedsel te vervoeren over smalle, steile paden die volledig ontoegankelijk waren voor karren. Deze barre leefomstandigheden en het karige voer in de hoge Alpen kenmerkten generaties lang het karakter en de lichaamsbouw van het ras. Het resultaat is een paard dat niet alleen indruk maakt met zijn vaste tred en enorme kracht, maar vooral met zijn legendarische soberheid en sterke zenuwen.

Vandaag de dag is het gebruiksgebied van de Haflinger aanzienlijk veranderd, maar zijn veelzijdigheid is gebleven. Nadat hij bijna zijn doel had verloren door de motorisering van de landbouw, heeft hij zich ontwikkeld tot een van de meest populaire allrounders voor rijden en mennen. Of het nu gaat om dressuur, westernrijden, therapeutisch gebruik of voor de wagen - zijn zachtaardige aard maakt hem het ideale familiepaard. Ondanks deze moderne carrière blijft hij trouw aan zijn oorsprong: in 2026 zal hij nog steeds worden gebruikt in het Oostenrijkse leger in het lastdier eskadron om uitrusting te vervoeren over terrein waar elke machine het zou laten afweten.

Het ras is nog steeds diep geworteld in zijn thuisland. Alleen al in Oostenrijk zijn er ongeveer 15.000 geregistreerde dieren en ook in Zuid-Tirol wordt de fokkerijtraditie met enkele duizenden paarden intensief beoefend. Het ras heeft wereldwijd in meer dan 70 landen voet aan de grond gekregen. De Haflinger vereist echter een zekere mate van gevoeligheid als het gaat om het houden van paarden, omdat hij genetisch geprogrammeerd is voor tekortkomingen. Hij wordt beschouwd als extreem makkelijk te voeden, wat betekent dat hij voedsel bijzonder efficiënt gebruikt. Hun hoofddieet moet daarom bestaan uit mager hooi en stro; te rijke, suikerrijke weiden in de laaglanden kunnen snel leiden tot overgewicht. Hij is nog steeds het gezondst waar hij vandaan komt: op de schaarse kruidenweiden van de hoge weiden, die zijn robuustheid tot op de dag van vandaag hebben behouden.

Deze Portret van een wolf In 2026 sloeg ik met een hamer op een 25 x 25 cm grote glasplaat. Talloze precieze streken creëren een textuur die de wilde en tegelijkertijd kwetsbare uitstraling van de wolf vastlegt - een dier dat tegenwoordig weer deel uitmaakt van ons alpenlandschap, maar daar enorme weerstand ondervindt.

De wolf (lat. Canis lupus) is een meester in uithoudingsvermogen en sociale organisatie. Hij leeft in hechte familiegroepen, de roedels, die in Centraal-Europa meestal bestaan uit het ouderpaar en de nakomelingen van de laatste twee jaar. In tegenstelling tot het oude concept van het "alfadier", leiden de ouders hun roedel meer als een menselijke familie, waarbij zowel het mannetje als het vrouwtje een leiderschapsrol op zich nemen.

De terugkeer naar een beperkte leefruimte De situatie in Tirol is momenteel bijzonder dynamisch: vorig jaar werden meer dan 30 verschillende individuen geregistreerd, maar dit zijn voornamelijk migrerende individuen. Permanente vestiging is nog steeds zeldzaam in Tirol in vergelijking met naburige regio's. De situatie is heel anders in Zwitserland, waar meer dan 35 roedels nu sedentair zijn. De situatie is heel anders in Zwitserland, waar meer dan 35 roedels nu sedentair zijn, en in Zuid-Tirol, waar stabiele structuren zijn gevestigd.

Maar de terugkeer is niet zonder ernstige conflicten. Vandaag de dag is de wolf grotendeels ongewenst, vooral onder jagers en boeren. In het kleinschalige alpiene cultuurlandschap van Tirol ontbreekt het vaak aan de nodige terugtrekgebieden, waardoor het dier zijn territorium niet kan vinden. komt altijd in direct contact met mensen en hun woongebieden.

Existentiële conflicten in de landbouw Een roedel wolven heeft een enorm territorium nodig van ongeveer 150 tot 350 km2. Wolven leggen tot 70 kilometer per dag af op zoek naar voedsel. Hun jachtstrategie is gebaseerd op samenwerking, maar wanneer dit instinct in contact komt met onbeschermde grazende dieren, ontstaat er een dramatisch beeld: In kuddes schapen gaat de wolf vaak over tot een jachtwoede waarbij hij aanzienlijk meer dieren doodt dan hij puur nodig heeft om te overleven of om verzadigd te raken. Dit gedrag maakt een vreedzame coëxistentie met de traditionele alpiene landbouw ondenkbaar voor veel van de getroffenen.

Het leven in het wild is veeleisend. Terwijl wolven in gevangenschap wel 15 jaar kunnen worden, worden ze in het wild meestal maar 5 tot 10 jaar oud. Het voortbestaan van de soort wordt verzekerd door een jaarlijks nest: Na het paren in de late winter worden er in de lente meestal 4 tot 6 pups geboren, die blind en doof ter wereld komen en de eerste weken onder strenge bescherming in een grot opgroeien - symbolen van een wildernis die vecht voor zijn plaats in onze moderne wereld.