Inktafbeeldingen

op doek of papier (voornamelijk gecombineerd met acryl of olie)

Sommige van de tentoongestelde werken zijn nog steeds beschikbaar voor aankoop - als je geïnteresseerd bent, hoor ik graag van je.
Ik neem ook graag bestellingen aan en realiseer individuele wensen in mijn eigen handschrift.

Scroll naar boven

De Thialstock in het licht van de glaskunst

Ik heb dit werk gemaakt in 2026. Het heeft het formaat 77×33 cm en breekt radicaal met traditionele schildertechnieken. In plaats van kleur aan te brengen, maak ik gebruik van het gericht versplinteren en breken van glas om fascinerende lichtstructuren te creëren. Elke heldere stip op de diepzwarte achtergrond is het resultaat van een hamerslag op het glasoppervlak. Het vergt oefening, ervaring en een blind gevoel voor het fragiele materiaal om het contrast tussen licht en schaduw zo gevoelig te beheersen. Dit is de enige manier om de driedimensionale topografie van de berg perfect na te bootsen en een dynamisch werk te creëren dat levendig verandert afhankelijk van de lichtinval en het perspectief van de kijker.

Het motief van het werk is een echte karakterberg van de Tiroler Alpen: de Thialstockvaak liefkozend "de Thial" genoemd door de lokale bevolking. Met een hoogte van 2.385 meter boven zeeniveau Hij vormt het noordoostelijke uiteinde van de Samnaun-groep. Als trotse huisberg van de districtsstad Landeck en de naburige gemeenten Zams en Fliess torent zijn machtige, ruige noordoostelijke flank op dit markante smalle punt boven het Inntal uit. Het is precies dit imposante perspectief - gezien vanuit Zams - dat ik in een glasreliëf heb gevangen en zo een monument voor dit belangrijke regionale oriëntatiepunt heb gecreëerd.

In werkelijkheid is de Thialstock een zeer populaire excursiebestemming, die wandelaars zowel ontspannende routes als uitdagende alpiene tochten biedt. De klassieke beklimming begint bij Perfuchsberg en leidt naar de pittoreske Thialalm op een hoogte van 1.834 meter, die in de zomer geopend is. Vanaf hier verandert het pad in een alpine pad dat uiteindelijk een spectaculair 360-graden uitzicht biedt vanaf de top. Vanaf daar dwaalt het oog over het dalbekken van de Landeck, het Inntal en de Lechtaler Alpen tot aan de vergletsjerde reuzen van de Ötztaler Alpen.

Ik heb de majestueuze vlucht van de steenarend vastgelegd op een ruit van 50×80 cm in 2026

De steenarend, vaak de "Koning van de Lucht" genoemd, is vandaag de dag weer een integraal onderdeel van de Tiroler Alpen - een symbool van vrijheid, kracht en ongerepte natuur, in vlucht gevangen op dit unieke glasschilderij. Maar zijn troon was lange tijd in gevaar. Nadat hij in de 19e eeuw bijna volledig was uitgeroeid door genadeloze vervolging en vergiftiging, hebben consequente beschermingsmaatregelen geleid tot een indrukwekkende terugkeer. Tegenwoordig broeden er weer ongeveer 1.200 paren in de Alpen; in Oostenrijk ligt de populatie rond de 260 tot 360 paren, waarvan een aanzienlijk deel in de ruige rotswanden van Tirol leeft.

Hun nesten bevinden zich meestal op steile rotswanden tussen 1.500 en 2.500 meter hoogte, vaak op strategische plaatsen bij de boomgrens. Van daaruit beheerst een paar een territorium tot wel 100 vierkante kilometer. Het is een leven van extremen, wat ook duidelijk is in de krachtige vlieghouding die hier is afgebeeld: Terwijl de arend in de zomer profiteert van de thermiek en op marmotten jaagt, is de winter een zware overlevingstest waarin hij vaak afhankelijk is van aas of verzwakte wilde dieren.

Ondanks zijn imposante uiterlijk is voortplanting een langzaam en gevoelig proces. Een arendenpaar blijft elkaar meestal de rest van hun leven trouw, maar brengt vaak maar één jong per jaar groot. Van de twee eieren die meestal worden gelegd, overleeft meestal alleen het eerstgeboren jong door zogenaamd cainisme - waarbij het sterkere kuiken het zwakkere verdringt. Het duurt vijf tot zes gevaarlijke jaren voordat een jonge arend geslachtsrijp is en zijn eigen territorium kan bezetten.

Tegenwoordig wordt de steenarend niet meer direct met uitsterven bedreigd, maar moderne gevaren zoals verstoring door vrijetijdsactiviteiten in de buurt van het nest of verraderlijke loodvergiftiging vragen om voortdurende waakzaamheid. Dit kunstwerk herinnert ons aan de schoonheid en kwetsbaarheid van deze buitengewone vogel.

 

In 2026 hamerde ik dit Haflingerportret op een ruit van 50×80 cm. Het bijzondere aan deze exclusieve glaskunst is dat het werk helemaal zonder kwasten of verf is gemaakt. In plaats daarvan maak ik gebruik van het gericht en gecontroleerd afbladderen van het glasoppervlak. Elk individueel lichtpuntje dat afsteekt tegen de diepzwarte achtergrond is het resultaat van een nauwkeurig Hamerslagen.

De Haflinger is veel meer dan een mooi vrijetijdspaard; het is een levend cultuurgoed van de Alpenregio's en kan terugkijken op een fascinerende geschiedenis als het "gouden paard met de witte vacht". De naam is rechtstreeks afgeleid van het Zuid-Tiroolse bergdorp Hafling in de buurt van Meran, waar het ras zijn wortels heeft. Het doelgericht fokken begon officieel in 1874 met de geboorte van de hengst "249 Folie". Deze stamvader, die het resultaat was van een kruising tussen een verfijnde Tiroolse plattelandsmerrie en een halfbloedhengst met Arabische voorouders, was de grondlegger van de lijn waarop vandaag de dag elke raszuivere Haflinger wereldwijd terug te voeren is.

Oorspronkelijk was de Haflinger geen sportieve partner, maar een onmisbare harde werker voor bergboeren. In de extreme bergen van Tirol werd hij gebruikt als een zogenaamd pakpaard om zware ladingen zoals hooi, hout of voedsel te vervoeren over smalle, steile paden die volledig ontoegankelijk waren voor karren. Deze barre leefomstandigheden en het karige voer in de hoge Alpen kenmerkten generaties lang het karakter en de lichaamsbouw van het ras. Het resultaat is een paard dat niet alleen indruk maakt met zijn vaste tred en enorme kracht, maar vooral met zijn legendarische soberheid en sterke zenuwen.

Vandaag de dag is het gebruiksgebied van de Haflinger aanzienlijk veranderd, maar zijn veelzijdigheid is gebleven. Nadat hij bijna zijn doel had verloren door de motorisering van de landbouw, heeft hij zich ontwikkeld tot een van de meest populaire allrounders voor rijden en mennen. Of het nu gaat om dressuur, westernrijden, therapeutisch gebruik of voor de wagen - zijn zachtaardige aard maakt hem het ideale familiepaard. Ondanks deze moderne carrière blijft hij trouw aan zijn oorsprong: in 2026 zal hij nog steeds worden gebruikt in het Oostenrijkse leger in het lastdier eskadron om uitrusting te vervoeren over terrein waar elke machine het zou laten afweten.

Het ras is nog steeds diep geworteld in zijn thuisland. Alleen al in Oostenrijk zijn er ongeveer 15.000 geregistreerde dieren en ook in Zuid-Tirol wordt de fokkerijtraditie met enkele duizenden paarden intensief beoefend. Het ras heeft wereldwijd in meer dan 70 landen voet aan de grond gekregen. De Haflinger vereist echter een zekere mate van gevoeligheid als het gaat om het houden van paarden, omdat hij genetisch geprogrammeerd is voor tekortkomingen. Hij wordt beschouwd als extreem makkelijk te voeden, wat betekent dat hij voedsel bijzonder efficiënt gebruikt. Hun hoofddieet moet daarom bestaan uit mager hooi en stro; te rijke, suikerrijke weiden in de laaglanden kunnen snel leiden tot overgewicht. Hij is nog steeds het gezondst waar hij vandaan komt: op de schaarse kruidenweiden van de hoge weiden, die zijn robuustheid tot op de dag van vandaag hebben behouden.

 

"... die voor ons ...": Een portret van lijden en hoop

Ik maakte dit werk in 2026 en de titel, "... die voor ons ...", is een opzettelijke verkorting van de bekende biecht. Deze onvolledigheid is bedoeld om de kijker uit te nodigen de zin zelf af te maken en na te denken over de persoonlijke betekenis van het lijden van Christus. Het portret van Christus gekroond met doornen dat ik heb gemaakt op de ruit van 25 x 25 cm is niet alleen bedoeld om visueel te boeien. Het is ook bedoeld om diepe theologische vragen op te roepen.

Deze Portret van een wolf In 2026 sloeg ik met een hamer op een 25 x 25 cm grote glasplaat. Talloze precieze streken creëren een textuur die de wilde en tegelijkertijd kwetsbare uitstraling van de wolf vastlegt - een dier dat tegenwoordig weer deel uitmaakt van ons alpenlandschap, maar daar enorme weerstand ondervindt.

De wolf (lat. Canis lupus) is een meester in uithoudingsvermogen en sociale organisatie. Hij leeft in hechte familiegroepen, de roedels, die in Centraal-Europa meestal bestaan uit het ouderpaar en de nakomelingen van de laatste twee jaar. In tegenstelling tot het oude concept van het "alfadier", leiden de ouders hun roedel meer als een menselijke familie, waarbij zowel het mannetje als het vrouwtje een leiderschapsrol op zich nemen.

De terugkeer naar een beperkte leefruimte De situatie in Tirol is momenteel bijzonder dynamisch: vorig jaar werden meer dan 30 verschillende individuen geregistreerd, maar dit zijn voornamelijk migrerende individuen. Permanente vestiging is nog steeds zeldzaam in Tirol in vergelijking met naburige regio's. De situatie is heel anders in Zwitserland, waar meer dan 35 roedels nu sedentair zijn. De situatie is heel anders in Zwitserland, waar meer dan 35 roedels nu sedentair zijn, en in Zuid-Tirol, waar stabiele structuren zijn gevestigd.

Maar de terugkeer is niet zonder ernstige conflicten. Vandaag de dag is de wolf grotendeels ongewenst, vooral onder jagers en boeren. In het kleinschalige alpiene cultuurlandschap van Tirol ontbreekt het vaak aan de nodige terugtrekgebieden, waardoor het dier zijn territorium niet kan vinden. komt altijd in direct contact met mensen en hun woongebieden.

Existentiële conflicten in de landbouw Een roedel wolven heeft een enorm territorium nodig van ongeveer 150 tot 350 km2. Wolven leggen tot 70 kilometer per dag af op zoek naar voedsel. Hun jachtstrategie is gebaseerd op samenwerking, maar wanneer dit instinct in contact komt met onbeschermde grazende dieren, ontstaat er een dramatisch beeld: In kuddes schapen gaat de wolf vaak over tot een jachtwoede waarbij hij aanzienlijk meer dieren doodt dan hij puur nodig heeft om te overleven of om verzadigd te raken. Dit gedrag maakt een vreedzame coëxistentie met de traditionele alpiene landbouw ondenkbaar voor veel van de getroffenen.

Het leven in het wild is veeleisend. Terwijl wolven in gevangenschap wel 15 jaar kunnen worden, worden ze in het wild meestal maar 5 tot 10 jaar oud. Het voortbestaan van de soort wordt verzekerd door een jaarlijks nest: Na het paren in de late winter worden er in de lente meestal 4 tot 6 pups geboren, die blind en doof ter wereld komen en de eerste weken onder strenge bescherming in een grot opgroeien - symbolen van een wildernis die vecht voor zijn plaats in onze moderne wereld.

De koning van de lucht gevangen op glas

De steenarend, die vaak de "koning van de hemel" wordt genoemd, is nu weer niet weg te denken uit de Tiroler Alpen, maar zijn troon was lange tijd bedreigd. Nadat hij in de 19e eeuw bijna volledig was uitgeroeid door genadeloze vervolging en vergiftiging, hebben consequente beschermingsmaatregelen geleid tot een indrukwekkende terugkeer. Tegenwoordig broeden er weer ongeveer 1.200 paren in de Alpen; in Oostenrijk ligt de populatie rond de 260 tot 360 paren, waarvan een aanzienlijk deel in de ruige rotswanden van Tirol leeft.

Hun nesten bevinden zich meestal op steile rotswanden tussen 1.500 en 2.500 meter hoogte, vaak op strategische plaatsen bij de boomgrens. Van daaruit beheerst een paar een territorium van wel 100 vierkante kilometer. Het is een leven van extremen: terwijl de arend in de zomer profiteert van de thermiek en op marmotten jaagt, is de winter een zware overlevingstest waarin hij vaak afhankelijk is van aas of verzwakte wilde dieren.

Ondanks zijn imposante uiterlijk is voortplanting een langzaam en gevoelig proces. Een arendenpaar blijft elkaar meestal de rest van hun leven trouw, maar brengt vaak maar één jong per jaar groot. Van de twee eieren die meestal worden gelegd, overleeft meestal alleen het eerstgeboren jong door zogenaamd cainisme - waarbij het sterkere kuiken het zwakkere verdringt. Het duurt vijf tot zes gevaarlijke jaren voordat een jonge arend geslachtsrijp is en zijn eigen territorium kan bezetten.

Hoewel de steenarend niet langer direct met uitsterven wordt bedreigd, vereisen moderne gevaren zoals verstoring door vrijetijdsactiviteiten in de buurt van het nest of verraderlijke loodvergiftiging voortdurende waakzaamheid.

Gehamerd op glas Afbeelding van een alpensteenbok met machtige, gebogen hoorns tegen een zwarte achtergrond.

Dit schilderij werd in 2026 gemaakt met een ongebruikelijke techniek: ik gebruikte gerichte hamerslagen om fijne beschadigingen in het glas aan te brengen en het dier met zijn machtige horens geleidelijk te kneden. De ogenschijnlijk ruwe behandeling staat in spannend contrast met de gratie en veerkracht van het afgebeelde dier.

Het leefgebied van de steenbok varieert afhankelijk van het seizoen: in de zomer geeft hij de voorkeur aan hoogalpiene gebieden boven de boomgrens op hoogtes tussen 2.000 en 3.500 meter, waar hij zich verplaatst over steile, rotsachtige hellingen. In de winter trekt hij naar lager gelegen, zonnige plekken met weinig sneeuw om voedsel te vinden. Dit bestaat voornamelijk uit grassen, kruiden, mossen en korstmossen, waarbij de dieren zich flexibel aanpassen aan het seizoensaanbod. Tegenwoordig leven er ongeveer 2.000 tot 2.500 steenbokken in Tirol, wat een indrukwekkend bewijs is van de succesvolle terugkeer van deze eens bijna verdwenen diersoort.

De alpensteenbok symboliseert dus niet alleen de schoonheid van de dierenwereld in de Alpen, maar ook de kwetsbaarheid ervan en de mogelijkheid van een succesvol herstel - een idee dat ook wordt weerspiegeld in de creatie van dit werk.

DDr Schranz Johannes uit Imst in een Facebook-post: De alpensteenbok was bijna uitgestorven in de Alpen tussen ongeveer 1800 en 1850.. Slechts een klein overblijfsel van de populatie overleefde in het Italiaanse Gran Paradiso. Van daaruit werden jonge dieren in 1911 door Zwitserse jachtopzieners naar Zwitserland gebracht - soms met de hulp van stropers. Al in 1906 werd in het Engadin het eerste nationale park van Europa opgericht, dat een belangrijke bijdrage leverde aan het behoud. De herintroductie groeide uit tot een groot succesverhaal: vandaag de dag leven er ongeveer 13.000 steenbokken in Zwitserland en ongeveer 3.000 in Oostenrijk.

Het acrylschilderij (60 × 80 cm), dat ik in 2022 schilderde, toont de Smaragdsee in het Radurschltal boven het Hohenzollernhaus bij Pfunds in Tirol - een turkooisgroen bergmeer op ongeveer 2200 meter boven zeeniveau, dat oorspronkelijk werd gevormd door een modderstroom. Op 30 juni 2025 werd dit meer verwoest door een andere modderstroom. Misschien is het in de loop van toekomstige veiligheidsmaatregelen mogelijk om een meer te herscheppen dat de oorspronkelijke schoonheid van dit natuurlijke juweel benadert. De ligging van het meer aan de voet van de 3353 meter hoge Glockturm, de hoogste top van de Glockturmkam, die het Kaunertal van het Inntal scheidt en deel uitmaakt van de Ötztaler Alpen, was bijzonder indrukwekkend. Het nabijgelegen Hohenzollernhaus, dat in 2024 zijn 100e verjaardag vierde, ligt op slechts 20 minuten lopen onder het voormalige meer.

Het Hohenzollernhaus is gemakkelijk bereikbaar vanuit het Radurschltal. Een gemarkeerd wandelpad leidt van de parkeerplaats aan het einde van het dal bij Radurschl naar de hut op 2123 m hoogte in ongeveer anderhalf tot twee uur. De route is ook geschikt voor ervaren gezinnen.

Als je vanaf het Hohenzollernhaus verder wilt wandelen, kun je via het Schafskopfjoch - ook bekend als "Am Schafskopf" - op 2582 meter boven zeeniveau richting Nauders gaan. Deze schilderachtige hooggelegen route leidt door kale, hoogalpiene landschappen naar het bergstation van de Bergkastelbahn boven Nauders. De wandeling, die ongeveer zes tot zeven uur in beslag neemt, is uitdagend en vereist zowel vaste tred als een goede conditie.

Een andere doorsteek leidt van het Radurschltal over de 2786 m hoge Riefejoch naar het Kaunertal. Deze alpiene route biedt indrukwekkende panorama's en verbindt het Hohenzollernhaus met de Kaunertaler Gletscherweg - inclusief aansluitingen op het openbaar vervoer en verdere tochten. Vanwege de vereisten is deze route voorbehouden aan ervaren bergwandelaars.

Het Hohenzollernhaus is meestal geopend van half juni tot eind september, afhankelijk van de sneeuwcondities. Overnachten is in deze periode ook mogelijk, wat vooral voordelig is voor meerdaagse tochten. Vooraf reserveren wordt sterk aanbevolen.